Ένα γέλιο κρυφό
———————–
Γι’ αυτό σου λέω να βρέξει, να κατρακυλήσουν τα νερά, να φύγουν οι σκόνες και μια κρυμμένη πετρούλα νοήματος στην ψυχή σου να απλώσει φως ξαστεριάς. Να τη σφίξεις στο χέρι σου και να πεις στο τελώνιο να σου φέρει αγάπη που σου ‘λειψε. Ξεχασμένος σε χώματα ορυχείου στο Λαύριο περίμενε τη βροχή ο κρύσταλλος αυτός να τον ανασύρει στην επιφάνεια λάμποντας ένα γέλιο κρυφό με τα δοντάκια του όλα. Η αστραπή εκείνης της μέρας και η χαρά μαζί σου ήταν για πάντα. Μικρό το ορυκτό, κι όμως το ‘σπασες στη μέση βάζοντας στην παλάμη αγαπημένου χεριού το άλλο κομμάτι. Έδωσε και αλλού την ομορφιά της έκπληξης, δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε, χώματα είναι ταπεινά και ανασταίνουν φυτά και λουλούδια, ζυμώνουν με φωτιές σε βάθη μεγάλα τα μέταλλα και κρύβουν άλλα των ανθρώπων και του χρόνου πολύτιμα. Χάρισε λίγη απ’ την ομορφιά σου στον κόσμο, δώσε λίγο χρόνο, ταπεινώσου, αν δωρίσεις κάτι και νιώσεις τη στέρηση λαμβάνεις μόνιμο κέρδος. Αν ήταν πάθος ή συγκίνηση ή αγάπη που δεν βρήκε το δίκιο της, τα δάκρυα έδωσαν με το χρόνο τέλειο κρύσταλλο.
————————————–
(Στη φωτογραφία κρύσταλος σμιθσωνίτη με το παρατσούκλι καλαμίνα που βρήκα στο Λαύριο το 1971. Πρόκειται για ορυκτό ανθρακικού ψευδαργύρου που βρίσκεται και στα χώματα της Αντιπάρου).