Όταν ο Ρόδιος Μέμνων, αρχηγός του Περσικού στόλου πέθανε, ο Δαρείος αναγκάσθηκε ν’αλλάξει τα σχέδιά του και να ρήξη το κύριο βάρος της επιθέσεως, από την θάλασσα στην ξηρά. Από την άλλη, ο Αλέξανδρος, έχοντας επίγνωση της καταστάσεως, προτίμησε να εξασφαλίσει πρώτα την θέση του στην Ασία και κατόπιν να προχωρήσει στην τελική αναμέτρηση με τον Δαρείο.

[Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ: http://www.e-istoria.com/00_ARXAIOTHTA_2012/arx_2012146.html]

Αποφάσισε λοιπόν την κατάληψη των πόλεων της Φοινίκης για να εξασφαλίσει τις επικοινωνίες του και τα νώτα του. Οι ακμάζουσες Φοινικικές πόλεις, [παραδοσιακές σύμμαχοι της Περσικής αυτοκρατορίας], Βίβλος και Σιδώνα,παραδόθηκαν άνευ αντιστάσεως στον Μακεδόνα στρατηλάτη.

[Η ΘΕΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΛΛΗΝΟΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ: http://www.e-istoria.com/00_ARXAIOTHTA_2012/arx_2012161.html]

Η Τύρος όμως προτίμησε να εξαντλήσει όσα διπλωματικά μέσα διέθετε, με σκοπό την καθυστέρηση του Αλεξάνδρου. Έστειλε λοιπόν πρέσβεις για να ενημερώσουν τον Αλέξανδρο ότι θα δέχονταν τις αποφάσεις του· όταν όμως τους ζητήθηκε να θυσιάσει ο Αλέξανδρος στον ναό του φοινικικού θεού Μέλκαρτ, κατά την παράδοση ταυτιζόμενος με τον Ηρακλή, πρόγονο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, – αρνήθηκαν, διότι αυτή η ενέργεια θα τον καθιστούσε αυτομάτως βασιλέα της πόλεως. Με δεδομένο το γεγονός της ισχυροτάτης αμύνης και του επανδρωμένου φρουρίου τους με μεγάλο αριθμό πολεμιστών, οι Τύριοι τελικώς προτίμησαν να μην ακολουθήσουν το παράδειγμα των άλλων Φοινικικών πόλεων. Γνωρίζοντας ο Αλέξανδρος ότι εάν άφηνε την Τύρο στον περσικό έλεγχο, έθετε σε κίνδυνο όλο το επιχειρησιακό του σχέδιο, άρχισε την πολιορκία της πόλεως.

[ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ: http://www.e-istoria.com/00_ARXAIOTHTA_2012/arx_2012245.html]