(Παρατήρησα ότι πολλοί ενδιαφέρθηκαν για την Αιγηίδα, τη στεριά που υπήρχε στο Αιγαίο και βούλιαξε από τα ηφαίστεια και τους σεισμούς. Θα δώσω λοιπόν σε συνέχειες τη περιπετειώδη αυτή γεωλογική ιστορία των νησιών μας).

Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ σβούρα, γυρίζει γύρω από τον ήλιο και γύρω από τον εαυτό της, αλλά και μετακινείται στο σύμπαν, αφού οι γαλαξίες απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο. Παρά τα πολύπλοκα αυτά κουνήματα δεν ζαλιζόμαστε, αφού ούτε καν τα αισθανόμαστε.
Και σαν να μην έφταναν αυτά κάνουμε κι άλλο ταξίδι πάνω στη γη, εκτός απ’ αυτά που γίνονται για τουρισμό ή για τις δουλειές μας. Ένα τέτοιο ταξίδι έκανε η νότια Αμερική που ενώ ήταν κολλημένη στην Αφρική, άλλαξε γνώμη κι άρχισε να πλέει δυτικότερα και πήγε και κόλλησε κάτω από την Βόρεια Αμερική.
Ταξιδεύουμε λοιπόν καθώς βρισκόμαστε πάνω σε μια μεγάλη » βάρκα» που αποτελούν τα πετρώματα κάτω μας. Πρόκειται για τεράστια «πλοία» που τα λένε λιθοσφαιρικές πλάκες κι έχουν πάχος από 70 ως 100 χιλιόμετρα. Είναι 6 μεγάλες πλάκες που καλύπτουν ολόκληρη τη γη κι αυτές χωρίζονται σε πολλές άλλες μικρότερες.
Οι σεισμοί στην Ελλάδα οφείλονται στη μετακίνηση της λεγόμενης ευρασιατικής πλάκας σε σχέση με την αφρικανική πλάκα. Η αφρικανική βυθίζεται κάτω από την ευρασιατική (η ευρασιατική είναι το πλοίο μας, αλλά και το πλοίο πολλών άλλων χωρών Ευρώπης και Ασίας) και στα όρια των δύο πλακών παρα τηρούμε, λόγω της μεγάλης τριβής, ψηλές θερμοκρασίες, λιώσιμο των πετρωμάτων, άνοδο του λιωμένου υλικού προς τα πάνω και σχηματισμό ηφαιστείων. Στα όρια των δύο πλακών βρίσκεται η χώρα μας κι αυτό εξηγεί τη μεγάλη της σεισμικό-τητα, αλλά και τον πλούτο της γεωλογίας της.
Σεισμοί και ηφαίστεια λοιπόν έχουν μια κοινή γενική αιτία, τη μετακίνηση των λιθοσφαιρικών πλακών.
Η θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων πρωτοπροτάθηκε από το Γερμανό μετεωρολόγο Wegener το 1915.