De-mystifying the parameter ISO in photography .
Απομυθοποιηση της παραμετρου ISO στην (ψηφιακη φωοτγραφια). (Η αναρτηση αυτη εχει καποιο ενδιαφερον για την ψηφιακη φωτογραφια και ισως ειδικοτερο για την Αστροφωτογραφιση.)
Θα δωσω μια σχετικη αναφορα, στο τελος της παρουσας αναρτησης, που ελπιζω να βοηθησει. Ωστοσο, καταλαβαινουμε καλυτερα τι ειναι αυτη η παραμετρος οταν πειραματιστουμε. Με τον πειραματισμο βλεπουμε τα εξης 2 γεγονοτα:
1. Με χαμηλα ISO πετυχαινουμε καλυτερη ποιοτητα εικονας.
2. Με χαμηλα ISO εμφανιζεται πιστοτερη απεικονιση των πραγματικων χρωματων του αντικειμενου
Χρονικη εκθεση στην ψηφιακη εικονα
——————————————-
Οπως γνωριζουμε, κάθε ψηφιακη εικονα είναι ένα συνολο από «εικονοκυτταρα» (pixels). Αυτό που συνηθως δεν μας λενε είναι ότι στην πραγματικοτητα κάθε pixel (πιξελ) ειναι ενας πυκνωτης που είναι σε ένα ορισμενο βαθμο γεμισμενος με ηλεκτρικο φορτιο. Αν ο αριθμος φωτονιων που εχει πεσει σε αυτό το πιξελ είναι υπερβολικα μεγαλος, τοτε προκυπτει ο λεγομενος κορος και σε αυτή την περιπτωση παυει να εχει η φορτιση του πυκνωτη αναλογικοτητα με τον αριθμοτων φωτονιων που πεφτουν επανω του κατά τη διαρκεια του χρονο εκθεσης. Ετσι, μαλλον χανεται , ποιτικα, η πληροφορια του αριθμου φωτονιων και φυσικα και του χρωματος των. Ας εφαρμοσουμε τα ανωτερω στην περιπτωση της φωτογραφισης ενός πολύ μακρινου αστρου. Σε αυτή την περιπτωση, το αστρο φαινεται σαν ιδανικο «σημειο» και η απεικονιση του στο ccd θα διεπεται από τους νομους της περιθλασης που θα είναι τοσο εντονοτερη οσο μικροτερη είναι η διαμετρους του τηλεσκοπιου μας (τηλεφακος η κανονικο τηλεσκοπιο) Μαθηματικα, η εικονα περιθλασης είναι μια τριδιαστατη μορφη, οπου στον αξονα x,y παρουσιαζονται οι δακτυλιοι Airy (με κεντρικη περιοχη τον λεγομενο δισκο του Airy) ενώ στον τριτο αξονα , z, εχουμε τον αριθμο φωτονιων που επεσε σε κάθε πιξελ. Τετοιες τρι-διαστατες εικονες θα εχετε δει σε βιβλια Οπτικης η Κυματικης, στο εδαφιο της περιθλασης από κυκλικη οπη. Η μαθηματικη αυτή απεικονιση είναι ένα ειδος συναρτησης Bessel για την οποια δεν θα μιλησω περισσοτερο. Η διαμετρος των δακτυλιων στην εικονα περιθλασης εξαρταται σημαντικα από το χρωμα του φωτος του αστρου. Στην περιπτωση, σαν παραδειγμα, ένα τετοιο αστρο εχει 2 χρωματικες συνιστωσες, θα εχουμε συνυπαρξη στην εικονα 2 συστηματων συναρτησεων Bessel με αποτελεσμα, μαζι με τον «χαμο» στην εικονα, να εχουμε ένα ειδος φασματικης αναλυσης του χρωματος του αστρου. Αυτό το θεωρω και σαν ένα ειδος blessing in disguise. Τωρα, για να επανελθω στην παραμετρο ISO, θα δειξω εικονες 2 αστρων του αστερισμου της Μικρης Αρκτου, του Polaris και του Kochab (β Ursae Minoris). Θα δειτε εκει τη χρωματικη διαφορα και ισως σας εντυπωσιασει η αυξημενη χρωματικη πληροφορια που περνουμε με χαμηλο ISO (εδώ ειχαμε ISO100).
Πρωτη εικονα ο Πολαρης και δευτερη εικονα το Kochab, και τα 2 ειναι αστρα της μικρης αρκτου. Στην πραγματικοτητα για πρωτη φορα ειναι τα χρωματα τους με χρηση του ISO100 !!!
Μια επιπλεον παρατηρηση ειναι οτι κρατησα και το χρονο εκθεσης χαμηλο και ετσι στις κεντρικες περιοχες των 2 εικονων δεν παρουσιαζεται το φαινομενο κορεσμου που θα μας οδηγουσε στην απωλεια πληροφοριας και χρωματος. Ελπιζω να συζητηθει περισσοτερο αυτο το θεμα. Θα προσπαθησω την αναρτηση αυτη να την κανω και στην Αγγλικη.
Τελος, δινω και την αναρτηση σχετικα με το νοημα του ISO:
